ආයු බෝ වේවා ...!
කාලෙකින් ආවා ගීතයක සොදුරු අරුතක් අරගෙන... මේ ගීය බණ්ඩාර ඇහැලියගොඩ සූරීන් විසින් පද රචනය කරන ලදුව රෝහණ වීරසිංහ සූරීන් විසින් සංගීතවත් කර සුනිල් එදිරිසිංහ මහතාගේ හඩින් ගැයු ගීයක්...
ගීතය තමයි "වන්නි වන පෙතේ " කියන ගීය.
මේ ගීතය තුලින් අතීතය වර්තමානය සංසන්දනයක් මෙන්ම, ගම නගරය සංසන්දනයක් ලෙසද අපට දැක ගත හැකිය සොදුරු අරුත්බර ගීයකි.රචකයානම් විසින් ගම මෙන්ම අතීතය තුල තිබු ගුණවත් බවත්, වර්තමානය තුල මෙන්ම නගරයේ ඇති දුෂ්කරතා ගැන අපුරුවට පෙන්වා දේ...
වන්නි වන පෙතේ..
ගම් දනව් පුරා නිවහන වංක ගිරි වනේ..
වෙසතුරු සදිසි පියවරුන්..
අත් මුදුන් තබා බැතියෙන් වන්දනා කරම්...
වන්නි වන පෙතේ
ගම් දනව් පුරා නිවහන වංක ගිරි වනේ
කියන එකෙන් ඈත් එපිට වන්නියේ දුෂ්කර ගම්මාන ගැන හදුන්වාදෙන රචකයා ඒ ගම් තුල වෙස්සන්තර කෙනෙකු සමාන පියවරුන් සිටින බවත් ඒ පියවරුන්ට ගෞරවයෙන් වන්දනා කරන බවත් පවසනවා.වෙස්සන්තර රජු වන අප බෝසතාණන් වහන්සේ එම ආත්මයේදී දාන පාරමිතාව සපුරන අතර එහිදි තමන් සතු සියලු දේ දන්දෙන අතර අවසන තමන්ගේ දරුවන් සහ බිරිඳද දන් දීමට තරම් ඉමහත් දාන චිත්තයක් සහිත වීම කියන කාරණය අප සියලු දෙනාම දන්නා අතර එලෙසින්ම දන්දීමට ප්රිය වූ පියවරුන් ඈත පිටිසර ගම් වල සිටින බව සහ ඔවුන්ට ගෞරවය වන්දනාව සිදුකරන බව රචකයා පළමු පද පෙළෙන් අපට සිහි කරනවා.
ඒ අයට කෑම බීම කියා අමුතු වෙන් වියදමක් නැත්තෙ ඔවුන්ගේ බොහො අවශ්ය දේ තම වත්තෙ පිටියේ, වෙලේ වගා කරන දෙයක් නිසාය
දෙවන පදපෙළ තුලදී ඒ පියවරුන් සතු එම දාන ප්රිය ගුණය රචකයා සුන්දරව පෙන්වා දෙනවා.
කන්ට බෑ කියා - තනියම එන්ට යයි කියා
ගමටම බත් බුලත් - නිතර දන් දුන් පියවරුන් වෙතින්..
ජාත වී ඇතත් - පූරුවෙ කරන ලද පවක් පලදී
බින්න බැස හිදී නගරය අසල දූ පුතුන්..
අදද සමහර ගම්වල වැසියන් තනියම කෑම බීම සිදු නොකරන අතර අවම අසල්වැසියන් සමඟ හෝ බෙදා හදාගැනීම පුරුද්දක් කරගෙන ඇත. තනිවම කන්ට බෑ කියා, ගමටම බත් බුලත් නිරතුරුව දන් දෙන ඒ පියවරුන් ගැන කියන රචකයාණන් ඒ අපුර්ව ගුණවත් පියවරුන් ගේ දරුවන් හට පෙර කරන ලද පව් පල දී නගරය අසල බින්න බැස එහෙම නැත්තන් ඔවුන්ට නගරයටම වී ඉන්න සිදුවී ඇති බව පෙන්වා දෙන්නේ චමත්කාර වචන යොදාගනිමිනි.
නිතර දන් පැන් දීම, බෙදා හදාගෙන කෑම බීම කරන ඒ පියවරුන්ට ජාත වී ඇති දූ දරුවන් එම ගුණයහපත් කම් නැති නගරය අසලට ගොස් ඇති බව කියන්නේ ගම නගරය සසදමින් ය.
අවසන් කොටසේදී ඇහැලියගොඩ සූරීන් විසින් නගරයේ දරුවන් තුල ඒ ගුණ නැති බවත්, ඔවුන්ගේ නිදහස් මනස ඇහිරී ඇති අයුර පෙන්වා දේ...
කල්ප කාලයක් - පරපුර දුන්නු දන් ඇතත් සිත තුල
මාසෙකට වරක් ලැබෙනුයෙ - සොච්චමක් බැවින්
කන්ට ගත් ගමන් බත් පත - කවුරුවත් එතැයි බිය වැද
දොර ජනෙල් වසා තනියම - බුදිති බෝ දුකින්..
බොහො කාලයක් තමන්ගේ දෙමාපියන්, වැඩිහිටි අය, නෑ පිරිවර දෙන ලද දානයන් ගැන මෙන්ම දානය ගැන හැඟීමද සිත තුල තිබුණත්, දන් දෙන්න ආසාව තිබුණත් ඒ දූ දරුවන්ට එය මුදුන් පමුණුවා ගන්නට නොහැකියි.එයට හේතු කාරණයද රචකයාම කියයි මාසෙකට සැරයක් ලැබෙන්නේ අවශ්ය තරම් මුදලක් නොවන බව කියන්නේ සොච්චමක් ලැබෙන බව කියමිනි.ඒ ලැබෙන්නේ සොච්චමක් බැවින් කෑම එක කන්න ගද්දිම කවූරුන් හෝ පැමිණෙතැයි කියා බියෙන් දොර ජනෙල් වසාගෙන ඒ කෑම එක කන බවත්, එසේ කෑවත් එය දුකක් බවත් කියයි...
අඳ පවා දකින්නට ලැබෙන , බොහොදෙනෙක් අත්විදින නගරයේ දුක්ඛිත ජීවිතය ගැන ද, ගමේ සතුටින් සැහැල්ලුවෙන් සිටින ජිවීතය ගැනද පෙන්වා දෙන, උගන්වන සත්ය කතාව සොදුරු ස්වරයෙන් අපට සුනිල් එදිරිසිංහ කලාකරුවානම් කිය දේ...
ගායනය : සුනිල් එදිරිසිංහ
පද රචනය : බණ්ඩාර ඇහැලියගොඩ
සංගීතය : රෝහණ වීරසිංහ
