බන්දුල නානායක්කාරවසම් මහත්මා විසින් රචිත , සුනිල් එදිරිසිංහ මහත්මගේ හඩින් ගැයෙන වියෝ වූ පසුවයි දැනෙන්නේ යන අපූර්ව පද රචනයට සහ හඩට ගැලපෙන්නට සුන්දර සංගීතය සපයා තිබෙන්නේ රෝහණ වීරසිංහ සංගීතවේදියාණන් විසින් ය.
මේ අපූර්ව පද මාලාවේ සැබෑම තේරුම හෝ පසුබිම පිළිබඳව සොයාගන්නට නැති වූවත් අපට වැටහෙන අයුරින් මේ පද මාලාව රස විදිමු.
පහත පරිදි ගැයෙන මෙහි මුල් කොටස ගීතය විරහා ගීයක් ලෙසත්, එය අපි ජිවිතය තුල අත්දකින යථාර්ථය එලෙසම පෙන්වා දෙනවා.
වියෝ වූ පසුවයි දැනෙන්නේ
ප්රේමයේ අභිමන්..
හැඩූදා කඳුලයි දකින්නේ
සිනාවේ සරදම්...
ප්රේමයේ අභිමන්..
හැඩූදා කඳුලයි දකින්නේ
සිනාවේ සරදම්...
මේ ගීය පෞද්ගලිකව මා දකින්නේ ප්රේමයෙන් වෙලුණු දෙදෙනකුගෙන් එක් අයෙකු ඒ ප්රේමය අතහැර තුන්වන කෙනෙකු ලගට ගොස් ආදරයෙන් වෙලී ඉන්නවා දකින අනෙක් කෙනාගේ සිතුවිලි කියන්නට උත්සහ දැරීමක්. තුන්වන කෙනා බොහෝවිට කලින් පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය වෙන්න පුලුවන්.
කෙසේ වෙතත් අපි පදයෙන් පදය අර්ථ ගන්වා බලමු.
99% දෙනාම අත්දැක ඇති දෙයක් තමයි යමක් අපි ලග තියෙද්දි එහි අගයක් හරියට නොදැනීම.. ආදරය කරපු කෙනෙක්නම් ඒ ආදරය අහිමි වීම කොතරම්ද කියන එක. ඒ වගේම තමයි අපිට යම් ආදරණීය කෙනෙක්, හිතවත් හෝ ප්රේමණීය කෙනෙක් අපි ලගින් ඉන්නකල් නොදැනෙන වටිනාකම අපිට දැනෙන්නේ වියෝවකින්. සමාජය තුල පවා මේ දේ සත්යයක්. යම් කෙනෙක් ඉන්න කොට කිසි අගයක් නැති මුත්, බනින මුත් , ඒ කෙනා මැරුණු පසු කරන ගුණ වර්ණනා ඔබ අප සියලු දෙනා අසා ඇති බව නොවනුමානයි. ඒ සත්යය ප්රේමය තුලින්ම රචකයා පෙන්වන්නේ ප්රේමයේ වටිනාකම, අභිමන දැනෙන්නේ වියෝවකින් පසුව බව කියමින්. ඊළගට කියන කරුණත් අපි කිසි විටම හිතන්නේ නැති දෙයක්. අපි කවදාවත් සිනාහව සරදමක් ලෙස දකින්නේ නෑ. ඒත් බලන්න රචකයා කියන අපුර්ව කාරණය. හඩන දවසක ඒ කදුල තමයි දකින්නේ ඒ සිනහව සරදමක් විදිහට. අපි කදුලු සලමින් අඩමින් දුකින් ඉන්න වෙලාවක හිනාව කියන්නේ සරදමක්, නැත්තන් නපුරු දෙයක්... ඒ තමයි අපි නොදකින යථාර්ථය.
සරලව කියනවානම් පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය තමා හැරගියාට පසු ඉතිරි කෙනා ඒ ප්රේමයේ වටිනාකම ගැන, කදුලු පිරි දෙනෙතින් පරණ ආදරණීය මතක හිතමින් හිත පෑරීම, තමාට සරදම් කරන අයුරකින් රචකයා කියනවා.
මධ්ය පද තුල කියන්නේ අපි සරලව දකින දේ ඇත්තටම තිබෙන යථාර්ථය ගැන කියවීමක්.
ඉවුරු දෑලේ හිද බැලූ විට
ගඟ හැඩයි කදිමයි..
දියට වන් විට එවන් ගගුලම
බිහිසුනුයි චණ්ඩයි..
අපි හැමෝම දකින, දැක ඇති සරල උපමාවක් තුලින් විශාල පරාසයක යථාර්ථය කියන්නට මේ තුල බන්දුල නානායක්කාරවසම් ශූරීහු ඉතා දක්ෂවී ඇති බව අවිවාදයෙන් පිලිගත යුතුමය. ලස්සන ගංඟාවල, ඇළක ඉවුරේ ඉදන් අපි ඒ ගලනා දියේ සුන්දරත්වය කොපමණ විද ඇත්ද? එලෙසම ඒ ගඟට හෝ ඇළට බැස බැලු විට එහි ඇති ගැඹුර, වේගයෙන් ගලායාම, බිහිසුණු බව තේරුම් ගොස් ඇති බව නිසැකයි. සරලව කියනවානම් ගඟක අයිනක/ ඉවුරක ඉදන් බලා ඉද්දි ඒ ගඟ ගැන පුදුමක් ආශාවක් ඇතිවෙන්නේ.කොච්වර බලා හිටියත් ඇතිවෙන්නේ නැති තරම්. ඒ තරම් ගඟ සොදුරුයි, සුමටයි, ලස්සනයි.. ඒත් ඒ ගං දියට බැස්සාම හරිම දරුණුයි, චන්ඩයි. සමහර විට ඒ දිය තුලම ජීවිතය මරණයට ගෙනයන්න පුලුවන්.
ජිවිතයේ යථාර්ථය එලෙසමයි. අපි දකිනවා ප්රේම කරන යුවල්, විවාහක යුවල් හරි ආදරයෙන් සතුටින් ඉන්නවා.ඒ අපි ඉවුරු දෑලේ ඉදන් බලනකොට පේන විදිහ. නමුත් අපි ඒ තුල ඉද්දි තමයි ඒ විදිහට සුන්දරත්ව පේන දේ යථාර්ථය දකින්නේ.මේ පෙම්වතා හෝ පෙම්වතියත් ඒ ආදරය සුන්දරව දැකලා දැන් වියෝවීම තුල වේදනා විදිනවා. ප්රේමය විතරක් නෙවෙයි. ඕනීම දෙයක් පිට ඉදන් බලන කෙනෙක්ට හරි පහසුයි.ලස්සනයි. ඒත් ඒ දේ තමා කරද්දි, අත්විදින්නට වුනාම තමයි ඒ තුල තිබෙන අපහසුව, චණ්ඩත්වය, නපුර බව තේරුම් යන්නේ. ඒ යථාර්ථය රචකයා අපට හරිම අපුර්ව ලෙස පෙන්වා දෙන්නේ සරල උදාහරණයකින්.
අවසන් කොටසින් ජිවිත තුල පවත්නා තවත් යථාර්ථයක් රචකයා කියා දෙනවා.
හඳක් නැති දා අහස් තලයට
තරුව දෙයි සැනසුම්..
පුන් පොහෝදා එවන් තරුවම
ලබන්නේ ගැරහුම්..
ජිවිතය තුල දේවල් තිබෙද්දී තිබෙන දේ වටිනාකමක් නැතිවා මෙන්ම, යම් යම් දේවල්වල වටිනාකම දැනෙන්නේ අඩුපාඩු
නැතිකම එක්ක තිබෙන දේවල් වල වටිනාකම දැනෙන අයුරු සොදුරු සරලව කියන්නට රචකයා දක්ෂ වී ඇති බවට මොනවට පැහැදිලිය. හඳ පායා නැති අමාවක අහසේ තරු අහසට එළියකි. ඒ තරුම හඳ පායා ඇති පුන් පොහොය දිනදී එතරම් වටිනාකක් නැත.වටිනාකමක් නොදැනෙන තරම්ය. මේ පද තුලින් රචකයා කියන්නේ පෙම්වතාට හෝ පෙම්වතියට වෙන කෙනෙක් නැති දාට අනෙක් කෙනාගේ වටිනාකම ඉතා ඉහල වන අතර සැනසිලිදායක ප්රේමයකි. ඒත් පෙම්වතාට හෝ පෙම්වතියට කෙනෙක් ලැබුනාම අනෙකාගේ අගයක් නොමැති අතර ඒ කෙනාට ලැබෙන්නේ ගැරහුම් පමණි. ඒ ජිවිත කතාව පරිසරයේ සිද්ධියකට ගලපමින් මනාව පෙන්නුම් කර ඇති බන්දුල නානායක්කාරවසම් ශූරීන්ගේ අදහස සුනිල් එදිරිසිංහයන් සුපැහැදිලිව සොදුරුව ගයමින් අප සිත් ඇද බැද ගන්නට සමත් වී ඇත. මෙහිදි පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය ලෙස සාධාරණව කියන්නට උත්සහ ගත්තද අපට පැහැදිලි ලෙස පෙනෙන්නට ඇත්තේ තමාව දමා ගිය පෙම්වතිය ගැන තරහක් නොමැතිව ජිවිතයේ යථාර්ථය දකින අහිංසක පෙම්වතෙකු විසින් කියන ලද කතාවක් ලෙසය. මෙහි පෙම්වතිය ගොස් ඇත්තේ පරණ පෙම්වතා සමඟ බව සිතෙන්නේ සඳ ඇතිදාට තරුවට ඇති තැන ගැන කියවෙන අවසන් කොටසෙනි.
මේ තරම් ජීවිත යථාර්ථය කියවෙන ගීයක් ඔබද රස විදීමින් ඔබට වැටහෙන අරුතද කියා යනා ලෙස ආරාධනා කරමි.
ගීය රස විදින්න
සරලව කියනවානම් පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය තමා හැරගියාට පසු ඉතිරි කෙනා ඒ ප්රේමයේ වටිනාකම ගැන, කදුලු පිරි දෙනෙතින් පරණ ආදරණීය මතක හිතමින් හිත පෑරීම, තමාට සරදම් කරන අයුරකින් රචකයා කියනවා.
මධ්ය පද තුල කියන්නේ අපි සරලව දකින දේ ඇත්තටම තිබෙන යථාර්ථය ගැන කියවීමක්.
ඉවුරු දෑලේ හිද බැලූ විට
ගඟ හැඩයි කදිමයි..
දියට වන් විට එවන් ගගුලම
බිහිසුනුයි චණ්ඩයි..
අපි හැමෝම දකින, දැක ඇති සරල උපමාවක් තුලින් විශාල පරාසයක යථාර්ථය කියන්නට මේ තුල බන්දුල නානායක්කාරවසම් ශූරීහු ඉතා දක්ෂවී ඇති බව අවිවාදයෙන් පිලිගත යුතුමය. ලස්සන ගංඟාවල, ඇළක ඉවුරේ ඉදන් අපි ඒ ගලනා දියේ සුන්දරත්වය කොපමණ විද ඇත්ද? එලෙසම ඒ ගඟට හෝ ඇළට බැස බැලු විට එහි ඇති ගැඹුර, වේගයෙන් ගලායාම, බිහිසුණු බව තේරුම් ගොස් ඇති බව නිසැකයි. සරලව කියනවානම් ගඟක අයිනක/ ඉවුරක ඉදන් බලා ඉද්දි ඒ ගඟ ගැන පුදුමක් ආශාවක් ඇතිවෙන්නේ.කොච්වර බලා හිටියත් ඇතිවෙන්නේ නැති තරම්. ඒ තරම් ගඟ සොදුරුයි, සුමටයි, ලස්සනයි.. ඒත් ඒ ගං දියට බැස්සාම හරිම දරුණුයි, චන්ඩයි. සමහර විට ඒ දිය තුලම ජීවිතය මරණයට ගෙනයන්න පුලුවන්.
ජිවිතයේ යථාර්ථය එලෙසමයි. අපි දකිනවා ප්රේම කරන යුවල්, විවාහක යුවල් හරි ආදරයෙන් සතුටින් ඉන්නවා.ඒ අපි ඉවුරු දෑලේ ඉදන් බලනකොට පේන විදිහ. නමුත් අපි ඒ තුල ඉද්දි තමයි ඒ විදිහට සුන්දරත්ව පේන දේ යථාර්ථය දකින්නේ.මේ පෙම්වතා හෝ පෙම්වතියත් ඒ ආදරය සුන්දරව දැකලා දැන් වියෝවීම තුල වේදනා විදිනවා. ප්රේමය විතරක් නෙවෙයි. ඕනීම දෙයක් පිට ඉදන් බලන කෙනෙක්ට හරි පහසුයි.ලස්සනයි. ඒත් ඒ දේ තමා කරද්දි, අත්විදින්නට වුනාම තමයි ඒ තුල තිබෙන අපහසුව, චණ්ඩත්වය, නපුර බව තේරුම් යන්නේ. ඒ යථාර්ථය රචකයා අපට හරිම අපුර්ව ලෙස පෙන්වා දෙන්නේ සරල උදාහරණයකින්.
අවසන් කොටසින් ජිවිත තුල පවත්නා තවත් යථාර්ථයක් රචකයා කියා දෙනවා.
හඳක් නැති දා අහස් තලයට
තරුව දෙයි සැනසුම්..
පුන් පොහෝදා එවන් තරුවම
ලබන්නේ ගැරහුම්..
ජිවිතය තුල දේවල් තිබෙද්දී තිබෙන දේ වටිනාකමක් නැතිවා මෙන්ම, යම් යම් දේවල්වල වටිනාකම දැනෙන්නේ අඩුපාඩු
නැතිකම එක්ක තිබෙන දේවල් වල වටිනාකම දැනෙන අයුරු සොදුරු සරලව කියන්නට රචකයා දක්ෂ වී ඇති බවට මොනවට පැහැදිලිය. හඳ පායා නැති අමාවක අහසේ තරු අහසට එළියකි. ඒ තරුම හඳ පායා ඇති පුන් පොහොය දිනදී එතරම් වටිනාකක් නැත.වටිනාකමක් නොදැනෙන තරම්ය. මේ පද තුලින් රචකයා කියන්නේ පෙම්වතාට හෝ පෙම්වතියට වෙන කෙනෙක් නැති දාට අනෙක් කෙනාගේ වටිනාකම ඉතා ඉහල වන අතර සැනසිලිදායක ප්රේමයකි. ඒත් පෙම්වතාට හෝ පෙම්වතියට කෙනෙක් ලැබුනාම අනෙකාගේ අගයක් නොමැති අතර ඒ කෙනාට ලැබෙන්නේ ගැරහුම් පමණි. ඒ ජිවිත කතාව පරිසරයේ සිද්ධියකට ගලපමින් මනාව පෙන්නුම් කර ඇති බන්දුල නානායක්කාරවසම් ශූරීන්ගේ අදහස සුනිල් එදිරිසිංහයන් සුපැහැදිලිව සොදුරුව ගයමින් අප සිත් ඇද බැද ගන්නට සමත් වී ඇත. මෙහිදි පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය ලෙස සාධාරණව කියන්නට උත්සහ ගත්තද අපට පැහැදිලි ලෙස පෙනෙන්නට ඇත්තේ තමාව දමා ගිය පෙම්වතිය ගැන තරහක් නොමැතිව ජිවිතයේ යථාර්ථය දකින අහිංසක පෙම්වතෙකු විසින් කියන ලද කතාවක් ලෙසය. මෙහි පෙම්වතිය ගොස් ඇත්තේ පරණ පෙම්වතා සමඟ බව සිතෙන්නේ සඳ ඇතිදාට තරුවට ඇති තැන ගැන කියවෙන අවසන් කොටසෙනි.
මේ තරම් ජීවිත යථාර්ථය කියවෙන ගීයක් ඔබද රස විදීමින් ඔබට වැටහෙන අරුතද කියා යනා ලෙස ආරාධනා කරමි.
ගීය රස විදින්න
මේ සියල්ලේ අයිතිකරුවනට ස්තුතිය.
